14-05-07

Zaterdag 5 mei ’07 omstreeks 14u00’ ergens in Dusseldorf,

Na het inchecken in het hotel zochten we de Marathonmesse op. Op deze sportbeurs konden we ons borstnummer en chip ophalen alsook wat slenteren door de vele standen die er opgesteld stonden.

Bij de stand van Asics hielden de meeste RTLers halt om er een om er een prognose te laten maken van een bepaalde eindtijd dat men voorop had gesteld.
Toen het aan mijn beurt was, moest ik eerlijk gezegd “iets” verzinnen omdat ik vooraf niet echt een eindtijd voorop had gesteld. Aangezien ik de laatste 3 weken geen ideale voorbereiding had en ook het feit dat je bij zo een “voorspelling” tijdens de wedstrijd toch wat druk op je legt, vond ik 4u20’00” een billijke eindtijd.

Een tijd waarop ik voor de start zeker wilde voor tekenen.

Daarna trokken we door het mondaine deel van de stad richting hotel waarna er na de verfrissing een pastamaaltijd op het menu stond.

Als je moet slapen, kun je meestal niet slapen dit was de nacht van zaterdag op zondag zeker niet anders. Ook het feit dat we met z’ n 3jen op een kamer sliepen speelde niet in het voordeel. Omstreeks 3u00’ lag ik al te draaien en te keren in m’n bed. De MP3-speler bracht gelukkig wat soelaas.

Men moet toch een 3-tal uur voor de start gegeten hebben dus schoven we zondagmorgen om 7u00’ (vroeger kon niet) al aan de ontbijttafel.

Al de benodigdheden die ik die morgen van doen had, had ik als een ritueel de avond voordien mooi klaar gelegd. Ik mocht niets aan het toeval overlaten. Van de vaseline tot de veiligheidsspelden, van de singlet tot de zonnebril, alles lag mooi tentoongesteld op het kleine tafeltje.
Alleen vergat ik pleisters om de tepels te beschermen, deze kreeg ik van kamergenoot Kris.
Ook kreeg ik van Kathleen ook een Emodiumtabletje toegediend. Ik wilde absoluut vermijden de wedstrijd te moeten onderbreken voor een toiletstop.

Om 8u15’ begaven we ons naar de start. Elke loper droeg een gele rugzak bij zich, een zak die we tevens kregen bij het afhalen van ons borstnummer Deze deed handig dienst om wat persoonlijke spullen en kledij in op te bergen. Die konden we aan de aankomst gemakkelijk terug opvragen.

Maar zover waren we nog niet…

Op de Rheinterrasse daar waar het startschot gegeven wordt, was er een drukte van jewelste.
Sommige lopers liepen zich wat los, anderen stretchten, bepaalde holden nog vlug tot een van de vele toiletcabines. Anderen die voor een bepaalde tijd gingen probeerden zo dicht mogelijk bij de start een plaatje te bemachtigen. Ikzelf had met Kathleen en Yvonnick in de achterste gelederen plaats gevat. Hartslagmeters werden in het oog gehouden en blikken werden gewisseld.
Met andere woorden: “Er was spanning troef.”

Op het moment dat er iemand iets in het Duits aankondigde werd er al gauw afgeteld en enkele tellen later weergalmde het startschot. Als een accordeon zette de grote bende zich opgang. Toen ik over de matten van de tijdsregistratie liep en tezelfdertijd mijn Polar indrukte, merkte ik dat ik de footpot niet had aangelegd. “Shit, toch iets vergeten!”, dacht ik bij mezelf. Ik wilde echter niet stoppen om dit kleinood te activeren. Al lopend zette ik via settings van m' n Polar dit ding op off.

Ik moet hier wel bij vermelden dat er van bij het begin over gans het parcours massa’s toeschouwers stonden opgesteld. Er speelden orkestjes en groepjes, er waren de vele mooi ogende cheerleaders. Het was als het ware een echt volksgebeuren.

Maar er moest verder gelopen worden en de weg was nog lang, heel lang!

Aan km 10 kwamen Kathleen en ik door na een goed uur lopen, Yvonnick liep dan al eindje voorop.
Francisca die mee liep aan de marathonstaffeln (de aflossingsmarathon) had ons al voorbijgestoken en waar ze halt moest houden sprong ze terug het parcours op met de bedoeling ons een eindje te vergezellen. Dit zou later toch een huzarenstukje blijken. Zie liep namelijk die marathon volledig uit!

Na de bevoorrading op km 14.2 had ik het gevoel dat je telkens veel energie moet steken om elkaar terug te vinden. Die bevoorradingszones zijn echt lang en voor elk wat wils. Water, isotone drank, Cola, Red Bull, bananen, energiegels en energiebars alles lag er voor het grijpen.
Wat wil je als loper nog meer?

Ook had ik het gevoel van net ietsjes sneller te kunnen lopen en ik ben er dan alleen op uit getrokken. Ik zocht telkens een loper uit die zowat eenzelfde tempo als deze van mij liep.
Even voor half koers zag ik Johan, ook zijn aflossingsbeurt zat er dan ook al op en riep me toe: “Hoe het was?” Mijn duim ging fier de lucht in en van enige pijn of kwaaltjes had ik tot dan nog enkele last gehad.
Op half marathon kwam ik door op 02u07’48” een gemiddelde van 9.90 km/u. Nu en dan keek ik eens (na het passeren van de kilometeraanduiding) naar het bandje van Asics en zag dat het goed zat, ik was op schema.

Het parcours bleek ook zeer vlak te zijn.
Aan km 29 moesten we de Oberkasseler Brucke over. Deze lange brug over de Rijn verbindt de Altstadt naar Oberkassel, dit is het hoogste punt op het parcours. Daar stond gigantisch veel volk. Je kunt er als toeschouwer de lopers 2 maal zien passeren. De aflossingpost van de marathonstaffeln was er ook gevestigd.
Tussen die grote massa hoorde ik Isabelle me aanmoedigen, ook haar deel van de aflossingsmarathon zat er dan op.
Ik liep als het ware op wolkjes, had nergens last van en gestuwd door de menigte vlogen de km voorbij. Er was constant veel animo langs het parcours je kon dus gemakkelijk je zinnen verzetten. Zelfs de hitte kon me niet deren.

Eenmaal terug over de Oberkasseler Brucke (richting Altstadt en 10 km verderop) wist ik dat de klus geklaard was.
Bovenop de brug kon je gemakkelijk de boog van de finish zien staan. Op die kant van de brug riep een speaker de namen af van de lopers die er toen voorbij kwamen: “Frenk Terry from Aelbecke”, bulderde het uit de zware luidsprekers. Vanaf dat moment tot aan de finish was het een ware “triomftocht”, een kippenvelmoment.
Dit was genieten!
Enkele honderden meters voor finish stonden ook de andere RTLers me luid aan te moedigen.

Ik liep het 2de gedeelte van de marathon in 2u09’51” een gemiddelde van 9,75 km/u. Waaruit blijkt dat ik toch een mooie egale wedstrijd liep. Met 4u17’39” liep ik 23’33” sneller dan mijn vorige marathon.
Dusseldorf Marathon was een feit!

Even later terug in het hotel, vloeide de champagne rijkelijk!
Zeer rijkelijk…

20:56 Gepost door Frank in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

Commentaren

sterk Frank Mooie egale wedstrijd gelopen ... en je PR verbeteren met 23 minuten!!! Prachtig ... waar eindigt dit???

Gepost door: Koen | 14-05-07

Proficiat Mooi verslagje Frank en lekker gelijkmatig gelopen, zo goed als geen verval in de tweede helft. Een marathon om in te kaderen!

Gepost door: JUlie | 14-05-07

Goe bezig Wat een knappe prestatie en dito verslag en dat met een verre van optimale voorbereiding. Dit smaakt ongetwijfeld naar meer.

Gepost door: Marc | 15-05-07

dikke proficiat! Ik heb mee genoten van jouw verslagje, kon het helemaal mee beleven. De man met de hamer heeft jou niet te pakken gekregen, dat betekent dat je jouw tempo perfect hebt ingeschat. Dikke proficiat met deze topprestatie!!

Gepost door: Dirk | 16-05-07

D'dorf Echt een leuk verslagje van je Marathon, en je hebt er ook nogeens volop van genoten!

Gepost door: johan | 16-05-07

knap! héél knap gedaan Frank, en je hebt er blijkbaar enorm veel plezier aan beleefd! Dat smaakt naar meer zeker? ;-)

Gepost door: Ruthje | 17-05-07

leuk verslag frank ! wat een mooie tijd frank ! proficiat hoor !

Gepost door: kj | 30-05-07

De commentaren zijn gesloten.